Research Information System
ANASAY, no.33, pp.207-217, 2026 (Peer-Reviewed Journal)
Bu makale, varlık kavramının felsefe tarihindeki merkezi konumunu esas alarak, özellikle tasavvuf metafiziğindeki Vahdet-i Vücûd nazariyesinin varlık mertebeleri (merâtib-i vücûd) görüşünü irdeler. Bu bağlamda tasavvuf metafiziğinin klasik metinlerine ve modern tasavvuf yorumlarına başvurularak, varlık mertebelerinin nasıl ele alındığı anlatılacak. Bu mertebeler genellikle lâ taayyün (mutlak gayb), taayyün-i evvel, ervâh âlemi, misâl âlemi, şehâdet âlemi olarak isimlendirilir. Nicolai Hartmann’ın yeni ontolojisindeki tabakalı varlık tasavvuru karşılaştırmalı bir perspektif sunması için irdelemeye dâhil edildi. Hartmann, gerçekliği (Realität) dört ana katmana ayırır: inorganik (cansız), organik (canlı), ruhsal ve tinsel-tarihsel. Bu katmanlar hiyerarşik olup, alt katmanlar üsttekilerin zeminini meydana getirir. Bununla birlikte üst katmanlar alt katmanlara indirgenemez. Ayrıca her katmana özgü kategoriler ve yeni nitelikler mevcuttur. Zaman ve mekân gibi temel kategoriler ise tüm katmanlara yayılır. Makale, tasavvuf metafiziğindeki mistik katmanların ontolojik vahdetini sunduktan sonra, Hartmann’ın empirik tabakalı ontolojisi üzerinde duracak. Gerçekliği ve var olanları tabakalı bir şekilde değerlendiren Hartmann’ın geçen yüzyılda yaşadığı göz önünde bulundurulduğu zaman tasavvuf metafiziğinin sunduğu katmanlı varlık sahnesinin güncelliğini kaybetmediği anlaşılır. Makalenin konuya ilişkin gelecekteki araştırmalara katkı sunması amaçlanıyor.