“The right to environment” is a right that aims to guarantee that people “live in a healthy and balanced environment”. “The right to environment”, which is considered a “third-generation right” in the classification of human rights, is regulated in our Constitution with in “economic, social and cultural rights”. “The right to environment” is not included in the scope of individual application in terms of subject matter. However, this right has been included in the scope of individual application with the case law of the “European Court of Human Rights” and the “Constitutional Court”. The courts have ensured the protection of many rights in this way with the dynamic interpretation method they apply. The Constitutional Court examines applications regarding environmental rights with in the scope of “the right to respect for private life, the right to respect for the home and the right to protection of material and spiritual existence”. In this context, the Court seks victimization resulting from a practice that has an environmental impact in applications. It also applies the “minimum severity threshold” when determining this victimization. Accordingly, applications that do not cause current, serious and direct harm to individuals are deemed unacceptable.
Çevre hakkı, insanın, “sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşamasını” garanti altına almayı amaçlayan bir haktır. İnsan hakları sınıflandırmasında, “üçüncü kuşak bir hak” olarak kabul edilen bu hak, Anayasamızda ekonomik, sosyal ve kültürel haklar içerisinde düzenlenmiştir. Konu bakımından bireysel başvuru kapsamında yer almayan bu hak, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve ülkemizde de Anayasa Mahkemesi’nin içtihadı ile bireysel başvuru kapsamına alınmıştır. Mahkemeler, uyguladıkları dinamik yorum yöntemiyle, bu şekilde pek çok hakkın korunmasını temin etmişlerdir. Anayasa Mahkemesi, çevre hakkına ilişkin başvuruları, “özel hayata saygı hakkı”, “konuta saygı hakkı” ve “maddi ve manevi varlığın korunması hakkı” kapsamında incelemektedir. Mahkeme, söz konusu başvurularda, çevresel etki doğuran uygulamadan kaynaklanan bir mağduriyet aramakta ve bu mağduriyeti tespit ederken de “asgari ağırlık eşiğini” uygulamaktadır. Buna göre, kişiler üzerinde, güncel, ciddi ve doğrudan bir zarar oluşturmayan başvurular, kabul edilemez bulunmaktadır.
